Senat Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia rok 2016 Rokiem Henryka Sienkiewicza, by w setną rocznicę śmierci oddać należny hołd temu Wielkiemu Polakowi i przyczynić się do popularyzacji Jego twórczości oraz idei zawartych w Jego książkach – przede wszystkim patriotyzmu i przywiązania do tradycyjnych wartości” – napisano w uchwale. Henryk Sienkiewicz – jak głosi senacka uchwała – “w czasach zniewolenia pisał dla pokrzepienia serc, a jego książki zbłądziły pod strzechy”.
Zainteresowani biografią wielkiego polskiego pisarza mogą „odkryć”, że jego losy wplecione zostały w historię nieopodal położonej Woli Okrzejskiej, a także znajdujących się na terenie powiatu ryckiego- Grabowiec Górnych.
Dziś twórczość Henryka Sienkiewicza przedstawimy w świetle artykułów z gazet dostępnych w cyfrowych zbiorach: Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, a także dobrze już znanej Czytelnikom Twojego Głosu: Biblioteki Cyfrowej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Lublinie.
Maria Konopnicka, Ziemia polska w utworach Sienkiewicza, Dodatek do nr 574 Ziemi Lubelskiej, s. 1
„… Ale ziemia u Sienkiewicza, to przedewszystkiem grunt pod stopą życia, to źródło życia i prawo do życia. Co się ziemi trzyma i w niej tkwi to żyje (…) Sienkiewicz widzi w niej nadewszystko i nadewszystko nam w niej pokazuje matkę…”
(zachowano oryginalną pisownie- przyp. W.N.)
Henryk Sienkiewicz, Czy ci najmilszy?, Tamże, s. 1
„…W dali było widać ciemną wstęgę boru, przed borem łąkę, a wśród łanów zboża stała chata, przykryta słomianą strzechą i mchami. Brzozy zwieszały nad nią zielone warkocze, na świerku w gnieździe stał bocian, w sadzie wiśniowym czerniały ule..”
Przypomnienie o Henryku Sienkiewiczu, Gazeta Świąteczna, 1924, nr 2282, s. 1 
„… cała Polska uczyła się z nich miłości Ojczyzny (…) Wielka wojna wydobyła Polskę z długiej niewoli, wróciła jej wolność i niepodległość. Ale Henryk Sienkiewicz nie dożył tej chwili. Dnia 15 listopada 1916 r. umarł w Szwajcarii…”
Powtórny pogrzeb Sienkiewicza, Gazeta Świąteczna, 1924, nr 2283, s. 1-2
„…Gdy przed ośmiu laty zakończył życie Henryk Sienkiewicz w miasteczku Weweju w Szwajcarii szalała jeszcze na świecie okropna wojna (..) Ale już wówczas każdy wiedział kim i czem jest dla narodu polskiego był ten wielki nasz rodak, czuł że Sienkiewicz musi być pochowany na ziemi polskiej (..) Wóz przyczepiono na końcu pociągu i wyjęto tylną ścianę, aby trumnę mogli widzieć wszyscy, na stacjach, a Nawe tu i ówdzie pomiędzy niemi (…) Pociąg szedł do Warszawy, zatrzymując się na większych stacjach a zatrzymując nieco biegu na mniejszych (…) Do Warszawy pociąg przybył przed północą, witany uroczyście na dworcu przybranym w zieleń, w chorągwie i orły narodowe, przez wysłańców rządu, sejmu i senatu oraz społeczeństwa (…) W niedziele o 3 po południu przewieziono ją z nadzwyczajną okazałością do Kościoła Katedralnego Św. Jana, a w poniedziałek złożono w jego podziemiach na wieczny spoczynek…”
oprac. Wojciech Niedziółka
Zamieszczone fragmenty pochodzą z czasopism dostępnych na stronach: http://bc.wbp.lublin.pl/dlibra oraz http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra
