Zgodnie z założeniami projektu Powiatowej Biblioteki Publicznej w Rykach “Chopin przyjechał ciąg dalszy” dofinansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Fryderyk Chopin Promesa, nagrodzone prace w konkursach literackim i plastycznym opublikowane zostaną w publikacji okolicznościowej, a także na stronie Powiatowej Biblioteki Publicznej w Rykach
KONKURS LITERACKI
Kategoria: szkoły ponadgimnazjalne
I nagroda
Katarzyna Walasek
ZSZ nr 2 w Rykach
Baletnica w deszczu
Gwałtowny deszcz.
Głośno, głośniej.
Wiatr, błyskawice,
A ona tańczy
Na środku łąki mała baletnica
w bielutkiej sukience- jak anioł.
Cichutko na paluszkach wykonuje dokładny obrót.
I jeszcze jeden.
Spleciona w jedności z muzyką natury
Gwałtownie, lecz z gracją łabędzia
tańczy w strugach deszczu,
opanowana i skupiona
Taka mała jak leśna wróżka,
a odważna niczym rycerz.
Pada.
Ona tańczy.
Wiatr, błyskawice.
Nie lęka się, całkowicie oddana muzyce
Wiersz napisany do muzyki:
Chopin Etiude op. 10 no 12
II nagroda
Dariusz Łukasiak
ZSZ nr 2 w Rykach
„Chopin: słowa, obrazy, dźwięki”
Fryderyk Chopin – tak wiele słów na jego temat wypowiedziano. Tak wiele napisano jego biografii. Tak wiele dzieł stworzono. Jest to postać, która wywarła ogromny wpływ na otaczającą nas rzeczywistość, na świat kultury. I choć dorobek, który po sobie zostawił jest tak ogromny, choć został przetworzony na wiele sposobów – to wciąż jest aktualny, ciągle żywy, nieustannie wykorzystywany. Bo tak naprawdę Chopin to postać ponadczasowa, o której słuch nie zaginie. I tu też nasza w tym rola, aby ciągle o nim pamiętać, ale również przypominać.
Słowa, obrazy, dźwięki. Każda z tych treści wpisuje się niejako w twórczość Fryderyka Chopina. Jednak ja, zresztą nie bez powodu, odbieram go poprzez muzykę przede wszystkim. I to nie tylko dlatego, że był pianistą i kompozytorem. Nie tylko dlatego, że zasłynął jako wirtuoz fortepianu, określany zresztą jako poeta fortepianu. Sam czuję się związany z muzyką. Moja pasja jest gra na gitarze basowej. Można sobie pomyśleć w tym momencie, że tak naprawdę fortepian i gitara basowa to odległe sobie instrumenty, wykorzystywane dla zupełnie innej muzyki. Jednak tak nie jest do końca. Tutaj większe znaczenie ma zapał, zaangażowanie, zachwyt nad dźwiękiem samym w sobie. I nie ważne na jakim instrumencie się gra, nie ważne czy jest to muzyka klasyczna czy popularna, nie ważne czy było to wiele lat temu czy obecnie. Istotna jest tu wrażliwość na muzykę. Ta bowiem łączy wszystkie, nawet tak odległe pokolenia.
Fryderyk Chopin wypowiedział bardzo znamienite słowa:Posługujemy się dźwiękami, aby tworzyć muzykę, tak jak posługujemy się słowami, aby tworzyć język. Okazuje się, że moc, jaka tkwi w muzyce, jest ogromna. Muzyka jest jak język. Słowa są jak dźwięki. Otaczają nas na każdym kroku. Nie ma przed nimi ucieczki. Są wszędzie. To nasza codzienność. Codzienności nie należy jednak w tym momencie interpretować jako zwykłości, pospolitości. Codzienność w tym znaczeniu to klasyczność. Powinna być celebrowana. Choć jest wszędzie, jest przy tym naznaczona jakąś boską miarą. Jest piękna. Jeśli potrafimy posługiwać się słowami, nasza mowa jest piękna, język nieskazitelny. Jeśli potrafimy posługiwać się dźwiękami, muzyka jest piękna, dostarcza nieziemskich doznań.
Na obecny, 2010 rok, przypada 200 rocznica urodzin Fryderyka Chopina. Nie bez powodu zatem został ogłoszony jako Rok Chopinowski. Jest to znakomity czas, będący wspaniałym momentem na promocję polskiej sztuki i kultury. Już teraz, będąc za półmetkiem, możemy stwierdzić, że wiele się działo. Mnóstwo pokazów, prezentacji, wernisaży, a przede wszystkim koncertów i festiwali, nie tylko w Polsce, ale także za granicą. Wiele konkursów i ciekawych projektów. Tyle się działo. A będzie się działo jeszcze więcej. To wszystko po to, aby obchody rocznicy urodzin Fryderyka Chopina były przeżyte tak, aby każdy wyniósł z nich jak najwięcej. Chodzi tu nie tylko o głębsze poznanie jego życiorysu i twórczości. Można pokusić się o stwierdzenie, że uczczenie tego roku to wyraz naszej solidarności i głęboko zakorzenionego patriotyzmu.
Poruszając tematykę związaną z Fryderykiem Chopinem nie można zapomnieć jak znakomicie określił go jakże wybitny poeta Cyprian Kamil Norwid. Rodem Warszawianin, sercem Polak, a talentem świata obywatel.Chopin zachwycił sobą i swoja twórczością nie tylko Warszawiaków, nie tylko Polaków. Oczarował świat i nadal tak wielu ludzi fascynuje to, co po sobie zostawił. Fenomen Chopina tkwi w jego nieskazitelnej muzyce, która poruszyła niejedno serce i niejedne oczy zmusiła do łez. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że obecnie muzyka klasyczna traci na znaczeniu. Pochłaniają wszystko komercyjne utwory, muzyka popularna. W istocie tak jest. Jednak nie oznacza to, że nie ma już miejsca na klasykę.
Myślę, że obecny rok to także czas na to, aby dowiedzieć się o Fryderyku Chopinie czegoś nowego. Każdy wie, że urodził się w Żelazowej Woli i był wybitnym kompozytorem, przedstawicielem romantyzmu. Znamy go także jako młodego artystę, wielbiciela muzyki i zespołów ludowych, chłopca który tak wiele podróżował. Zaznajomieni jesteśmy też z etapem, kiedy osiągał sławę, koncertował i poznał miłość swojego życia pisarkę George Sand. Wiemy, że zmarł w Paryżu, chory na gruźlicę. Te elementy z jego życia mamy przyswojone. To wypada wiedzieć, bo tego uczyli w szkole, bo to się ciągle przywołuje. Okazuje się, że Chopin miał wiele talentów, o których nie wszyscy wiedzą. A szkoda. Podobno razem z siostra Emilia pisał wiersze i komedie. Co więcej, uważa się że posiadał nie tylko talent muzyczny i literacki, ale także malarski i aktorski. Rzekomo Chopin jako dziecko płakał, gdy jego matka grywała na fortepianie. Kto by pomyślał, prawda? Za to mówi się, że był srogim nauczycielem. Był surowy do tego stopnia, że zrzucał dzieciom klapę od fortepianu na ręce, gdy te nie były odpowiednio przygotowane. Jednak powszechnie uznawano go za dobrodusznego romantyka, człowieka z poczuciem humoru. Przyjaciele nazywali jego mieszkanie Olimpem, gdyż można było usłyszeć dochodzące z niego niebiańskie dźwięki.
O Fryderyku Chopinie można dużo napisać. Jednak wydaje się, że najpełniej oddaje go muzyka, którą tworzył. Sam niegdyś powiedział: Nie ma nic wstrętniejszego niż muzyka bez ukrytego znaczenia. Czy w tych słowach tkwi sekret geniuszu Chopina, fenomenu jego muzyki? Zapewne tak. Do dziś wspominam lekcje muzyki w szkole podstawowej. Trochę śpiewu, gry na flecie, trójkącie. Ale nie tylko. Pamiętam, że był też Chopin. Nauczycielka najpierw opowiadała o jego życiu, twórczości, pośmiertnej sławie. Potem szukała kasety z nagraniami, prosiła kogoś o włączenie magnetofonu. Na sali słychać już było szmery, gdy Pani prosiła o ciszę, bo znalazła już upragniony utwór. Cisza. Pierwsze dźwięki zabrzmiały. Zamykaliśmy oczy i każdy wyobrażał sobie coś innego. Muzyka mocno na nas oddziaływała. Każdy dźwięk to inne emocje. A potem, gdy utwór się skończył, mieliśmy opowiadać o tym, co zobaczyliśmy. Albo malować, przelać uczucia na papier.
Powiedziano niezliczoną ilość wzniosłych słów określających talent i dorobek Fryderyka Chopina. Jego utwory zabrzmiały w wielu miastach Europy i świata. Tak ogromną sławę zyskał Polak. Podczas Jubileuszowego Roku Chopinowskiego pielęgnujemy jeszcze bardziej niż zawsze pamięć o nim. I w tym momencie pojawia się czas na refleksję. Czy ten rozgłos jest tak naprawdę potrzebny? Wydaje się, że tak. Ale z drugiej strony nasuwa się myśl jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy, Witolda Gombrowicza: Wolę Szopena, dolatującego przez okno, na ulicy, niż Szopena ze wszystkimi szykanami na koncertowej estradzie. Ja czasem wolę Chopina pogrywającego w domu, gdy słucha go mama czy tata. Czasem siostra. Wtedy można go bardziej zrozumieć, wyciszyć się wsłuchać. Sam na sam z Chopinem, o którym mówił Gombrowicz. A Ty, jakiego wolisz Chopina? Jaki do Ciebie bardziej przemawia? Posłuchaj.
III nagroda
Klaudia Pyrka
I LO w Rykach
Czas geniuszu
Zacząć czas poloneza? Cóż to za zwyczaje,
Aby poloneza grały zwykłe pańskie graje
Toć to dziecko, młodziutki jeszcze chłopczyna.
Cisza! Zaczęło się! Ach, cóż on wyczynia!
Oczy zamyka, ledwo klawisz trąca,
Muzyka hen się unosi, wiruje bez końca
To Polak, ach rodacy! Z Polski mistrz się zjawia!
Muzyka się cieszy , wspomina, zabawia.
Nie ma innych nad Fryderyka piano!
Już nic nie ośmielono się grywać, nic innego nie chciano.
Wciąż Fryderyka uchem szukano melodyje.
Tam kraj nasz, rodacy! Tam Polska żyje!
Już nie biedna jest nasza migracji dola!
Mistrza nam zrodziła Żelazowa Wola!
Kategoria: szkoły gimnazjalne
I nagroda
Magdalena Jakońska
ZSO nr 2 w Rykach
Muzyka Chopina
Wśród szumu starych wierzb,
rozlega się muzyka.
Delikatna jak letni wiatr,
spokojna i cicha
Prowadzi mnie wśród drzew.
Poddaje się jej.
Zamykam oczy i widzę dwór,
Żelazową Wolę Fryderyka Chopina.
Rodzinny dom młodego wirtuoza,
pełen muzyki i ciepła.
Niesiona przez tych dźwięków moc,
oczami wyobraźni
spoglądam na przepiękną Francję-
salony burżuazji.
Damy, dostojni panowie,
z podziwem słuchają.
Lecz czy wiedzą
Co chopinowskie dzieła opowiadają?
Muzyka się wzmaga.
To wybuch powstania!
Ból tęsknoty i bezsilność.
Tylko muzyka pozostała,
i z odległych krajów Polaków wspierała
Dźwięki coraz cichsze,
tłumi je tęsknota
Błądzę za nimi dalej,
Lecz cichną nagle.
To serce kompozytora,
które od dawna ojczyzny nie widziało,
stęsknione polskości- zamarło.
A ja stare płyty przeglądałam,
i wśród nich Chopina odnalazłam.
II nagroda
Paulina Jakubik
ZSO nr 2 w Rykach
Powrót Chopina
Gdy opuszczałeś swój kraj ojczysty,
Żegnały Cię brzozy i wierzby płaczące
I ćwierkot ptaków wśród łąk kwiecistych,
Potęgował tęsknotę za krajem ojczystym.
Gdy opuszczałeś swój dom rodzinny,
Szelest liści łagodził ból rozstania,
A w duszy Twej zatrzymał się na zawsze
Obraz dzieciństwa, młodości, muzykowania.
Gdy opuszczałeś swoich bliskich
Rzekłeś do matki: „nie płacz, przecież wrócę,
Siędę wśród klombów w Żelazowej Woli
I jak dawniej mazurka wesoło zanucę.”
I powróciłeś, tak, jak obiecałeś,
Niosąc nam w darze nuty swej muzyki,
I każdy Polak jest dziś z Ciebie dumny
I z Twojej pięknej, wzruszającej muzyki
Wyróżnienie
Monika Miłosz
ZSO w Nowodworze
Fryderyk Chopin
Kilka słów o Fryderyku,
Polskim pianiście i muzyku.
Urodził się w Żelazowej Woli
W biedzie i niedoli
Nieraz wieczorami z pokoju się wymykał
I piękne melodie na fortepianie grywał.
Swą przygodę z muzyką rozpoczął,
Gdy u Żywnego naukę podjął.
Mimo swego francuskiego nazwiska,
Czuł, że Polska jest mu bliska.
Bardzo kochał swych rodziców
I nie lubił pisać listów.
Zmarł w młodym wieku,
Gdyż na jego chorobę nie było leku
Dziś zna go cały świat
Choć od jego narodzin mija już 200 lat.
KONKURS PLASTYCZNY
Katagoria: szkoły gimnazjalne
I nagroda
Mateusz Belka- ZSO nr 1 w Rykach
II nagroda ex aeugo:
Karolina Kowalczyk, Magdalena Jakońska ZSO nr 2 w Rykach
Kategoria: szkoły ponadgimnazjalne
I nagroda
Łukasz Malinowski- ZSZ nr 2 w Rykach
III nagroda ex aeuqo: Katarzyna Bryzek i Katarzyna Warowna- ZSZ nr 2 w Rykach
